W historii sztuki znani są malarze, którzy szczególnie interesowali się światłem. Twórczość angielskiego artysty XIX wieku Williama Turnera [czyi, łiliama tarnera] przedstawia przede wszystkim różnorodne zjawiska i efekty świetlne. Oddawanie wrażeń świetlnych było naczelną zasadą szerokiej grupy twórców, działających w drugiej połowie XIX wieku i nazywanych impresjonistami (‘impresja’- przelotne wrażenie).
Światło
jest nieodłącznym elementem dzieła plastycznego. Światłocień
nadaje przedmiotom kształty, ukazuje głębię w kompozycji. Na obrazach
obserwujemy oświetlone części przedmiotów, postaci czy innych przedstawionych
obiektów, a także te ich fragmenty, które pozostają w cieniu. Możemy też
zauważyć półcienie i refleksy świetlne. Efektem tych wszystkich zabiegów
artysty jest uzyskanie trójwymiarowości przedstawionego
świata i stworzenie zaplanowanego nastroju dzieła. Popatrzmy na obrazy,
których ważnym elementem jest charakterystyczne przedstawienie światła. r
Światło na obrazie przedstawiającym Paryż w deszczowy dzień jest rozproszone. Co to oznacza? Wszystkie postacie, budynki i przedmioty są prawie tak samo oświetlone, źródłem światła jest zachmurzone niebo, które rozjaśnia równomiernie całą ulicę.
Z okna na dziewczynę pada światło kierunkowe. Najmocniej rozjaśnia ono części przedmiotów i postaci skierowanych ku niemu, pozostałe skrywając w delikatnym lub mocnym cieniu.
Rynek Starego Miasta oświetlony jest punktowo. Źródłem światła są lampy uliczne i okna mieszkań, które jaśnieją w mroku. Dzięki nim na obrazie panuje niezwykły, tajemniczy nastrój.
